Uit al het werk van M.R. van der Graaff (Rotterdam, 1967; woont en werkt in Middelburg) spreekt een grote fascinatie voor taal. Hij verwondert zich over het feit dat abstracte, op zichzelf betekenisloze tekens, zoals punten, lijnen en letters, in een bepaalde samenhang betekenis krijgen; het vermogen blijken te bezitten om te verwijzen naar de wereld die we ervaren. Op verschillende manieren en in diverse disciplines onderwerpt hij dat vermogen aan een onderzoek.
Tot 2005 was dat onderzoek analytisch van aard; hij tekende en schreef verhalen vanuit een dwingende formele structuur, experimen-teerde met codes en bracht zijn beeldtaal terug tot het minimale. Het uitte zich in klein werk op papier en in beeldverhalen die gepubliceerd werden in diverse boeken (o.a. Comix 2000; De mug, het meer en de Olifant; en het Fissiparous Anomacrament Ravelling Out Unsnarled Thought).
In 2005 zet hij een stap het boek uit, de ruimte in. De theorieën over taal en werkelijkheid lijken verteerd en er is plaats voor een meer intuïtieve benadering van het onderwerp. Door zijn tekeningen (voornamelijk van gestalten en delen van interieurs) direct met stift op de muur te plaatsen, gaat het werk een relatie met de ruimte zelf aan waar de kijker zich in opgenomen kan voelen. De tekeningen worden niet alleen groter en leger qua ver-schijning, ze raken ook inhoudelijk minder belast. Er is nauwelijks bagage voor nodig om er in door te dringen, want het werk richt zich eerder op de directe ervaring, dan op ontcijfering.
Over zijn tentoonstelling in de Kabinetten van de Vleeshal zegt hij het volgende: ?Ik vind het door de ontwikkeling die ik de laatste tijd doorgemaakt heb moeilijk om nog iets over mijn werk te zeggen. Je kunt de kracht ervan alleen ervaren door naar De Kabinetten te komen en er een beetje doorheen te dwalen. [?] Ik heb eigenlijk maar heel weinig ingrepen gedaan voor zoveel ruimte, zo min mogelijk het liefst; er is meer wit dan tekening. Bovendien staan ze op plaatsen die je waarschijnlijk niet direct zou verwachten, naast deuropeningen en in de hoek; daardoor lijken ze uit het lood te staan, maar als je gewoon je blik volgt klopt het toch wel. [?] Misschien moet je bukken, of op je tenen staan, eigenlijk raad ik het iedereen aan om 1.80m. te zijn. Maar nu heb ik al teveel gezegd.?
