(Kijk voor exacte data, openingstijden en aanvullende informatie altijd even op de website van ArtWalk Amsterdam!!)
Datum: // <> // Titel: Side winder: Stefanie Schneider Lokatie: ArtWalk Amsterdam in amsterdam, noord holland, nederland
Stefanie Schneider (1968, woont en werkt in Los Angeles en Berlijn) werkt hoofdzakelijk met verouderd materiaal (celluloid en Polaroid), waardoor het resultaat nooit geheel te voorspellen is. De vervreemdende, overbelichte beelden zijn geen reproducties van een bestaande Nieuwe Wereld, maar zijn als sporen van de cinematografische beelden die in ons collectieve geheugen zijn ingeschreven, en daarom herkenbaar. Schneider's fotoseries worden bevolkt door onafhankelijke vrouwen, die spelen met hun clichématige rol als seksobject, maar zich niet door de blik van de beschouwer laten onderwerpen.
Curator Frans Oomen.
So still. She holds her head so still. For he to lay his hand. But carefully. And who will understand you now Stevie? Now that theres no order to the words.
In de tentoonstelling kan de bezoeker zich in een 'road movie' wanen, wanneer hij zich letterlijk op straat, van beeld naar beeld begeeft. De etalages van ARTWALK zijn ditmaal omgevormd tot een 'storybord', waarin de fotoserie SIDEWINDER van van Stefanie Schneider wordt gepresenteerd.
SIDEWINDER is de trailer van de internationale kunstmanifestatie SYNC!, die ARTWALK in de zomer van 2007 organiseert i.s.m. gastcurator Frans Oomen. In SYNC! staat de filmische blik in de beeldende kunst centraal.
Er bestaan cinefielen, die de dialogen uit hun favoriete films woord voor woord kunnen reproduceren. Wie naar de fotoseries van Stefanie Schneider kijkt, zal meteen begrijpen aan welke bron zij zich steeds opnieuw weer laaft: de klassieke 'road movie', van Amerikaanse snit, liefst in de lichtelijk surreële variant van David Lynch of Wim Wenders, waarin steeds weer een reis dient als metafoor voor de American Dream: de vrijheid langs eindeloze wegen, de verlokkingen van mysterieuze lifters, de aankomst als uitwisselbaar happy end. Schneider, ook opgeleid als film editor, appelleert aan deze iconografie, met haar beloftes en gevaren, maar laat deze verschijnen als verdwijnend fenomeen.
