(Kijk voor exacte data, openingstijden en aanvullende informatie altijd even op de website van DubbelBee Galerie!!)
Datum: // <> // Titel: Andreas Gefeller - Supernatural, new works from the Supervisions serie Lokatie: DubbelBee Galerie in amsterdam, noord holland, nederland
De foto's van de jonge Duitse fotograaf, of ?Fotokünstler? Andreas Gefeller (1970) zijn overweldigend. Het formaat van de foto?s is groot. De prints zijn glanzend. De regelmatige structuren in het beeld leiden je blik. Je ?verblijft? ongestoord in een quasi-abstract, verstilde landschap. Totdat een raadselachtig detail om je aandacht vraagt. Schreeuwt! De illusie is doorbroken. De foto bleek complexer dan je dacht. Je identiceert: honderden golfballen op een grasveld zijn ongekend scherp in beeld gebracht (Untitled (Driving Range), 2004), de stoelen in het stadion staan té keurig in een rij (Untitled (Stadium), 2002). Gefellers werk vervreemdt. Het werpt vragen op, zowel bij de beschouwer, als bij hemzelf.
Vragen aan Andreas Gefeller Door Ilse van Rijn
Kun je uitleggen hoe je voor het maken van je foto?s te werk gaat? Ik werk als een scanner: ik maak honderden foto?s van de grond, van ongeveer twee meter hoogte, foto na foto, rij na rij. Elke foto toont slechts een klein deel van het vloeroppervalk, van ongeveer één meter bij één meter vijftig. Later voeg ik deze foto?s digitaal bij elkaar tot één enkel beeld (sommige van mijn recente werken tonen niet de grond maar muren of plafonds of bomen die van onderen zijn gefotografeerd).
Wat is het verhaal dat je wilt vertellen? Wil je überhaupt een verhaal vertellen met je foto?s? De foto?s laten de werkelijkheid zien ? de dingen, elk detail is écht, maar het perspectief waarin ik ze plaats bestaat niet. Hoewel ik de wereld op een ?onmogelijke? manier laat zien, manipuleer ik haar niet. Dat is wat me fascineert: ik vervreemd mijn beelden niet, desondanks zien ze er erg bizar en verontrustend uit. Ze roepen vragen op: Is mijn techniek van digitale postproductie een soort manipulatie of niet? Vertellen mijn foto?s de waarheid? Tonen ze meer dan waartoe de menselijke perceptie ooit in staat zal zijn? Hoewel de foto?s van ?Supervisions? (waaraan Gefeller sinds 2002 werkte, in 2005 uitgekomen in boekvorm [IvR]) heel anders zijn dan die van ?Soma? (een serie van vreemd desolate vakantieverblijven op Gran Canaria waarvoor de eerste foto?s in 2000 zijn genomen, het boek kwam uit in 2002 [IvR]), ligt aan beide projecten hetzelfde idee ten grondslag: Ze maken het onzichtbare zichtbaar. De beelden zijn niet wat ze in eerste instantie lijken te zijn. Tegengesteld aan wat men verwacht zijn de foto?s van ?Soma? niet digitaal bewerkt. De verzadigde kleuren ontstaan doordat de camera ?s nachts wél ?waarneemt? wat het menselijk oog in het donker juist níet ziet. Je zou kunnen stellen dat het niet de fotocamera is, maar de mens die een verkeerd beeld van de werkelijkheid construeert. Hetzelfde geldt voor ?Supervisions?. Ik houd ervan de toeschouwer te irriteren.
Hoe kies je je locaties?Formuleer je criteria waaraan de plekken die je fotografeert moeten voldoen? Sommige locaties vind ik bij toeval, naar andere ga ik op zoek. Voor de foto Untitled (Chicken Raising) (2004), bijvoorbeeld, had ik eerst het idee in mijn hoofd alvorens het uit te voeren. Het is lastig de criteria voor mijn sites uit te leggen, vooral omdat ik meestal instinctief te werk ga, hoewel ik ook heel wat tijd besteed aan het uitdenken van een concept. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat mijn foto?s altijd structuren laten zien. Pas in tweede instantie worden deze georganiseerde systemen verstoord. Sommige delen van de foto lijken wel honderd keer terug te komen, maar ze zijn in feite verschillend. Al mijn foto?s gaan hierover en hebben twee lagen: de eerste toont een uniform beeld dat makkelijk leesbaar is, de tweede laag toont een tegenstrijdig en ?conflictueus? beeld, - een variatie op de norm -, dat het eerste ondermijnt.
In de catalogus van de tentoonstelling ?Spectacular City? [waar foto?s van, onder andere, Gefeller te zien zijn, IvR] word je tot de nazaten van de studenten van de Bechers, Ruff, Struth en Gursky gerekend. Je werk wordt omschreven als post-documentair, waarmee bedoeld wordt dat je geen accurate weergave van de werkelijkheid nastreeft, maar de wereld eerder gebruikt als een palet. Aldus de catalogus. Veel fotografen hebben een documentair doel, maar iedereen weet dat je nooit een ?ware? documentairefoto, in de eigenlijke zin van het woord kunt maken. Een documentairefoto is altijd al gezien door de ogen van de fotograaf. Gursky gebruikt delen van de werkelijkheid om zijn eigen werkelijkheid te creëren. Volgens mij zei iemand ooit dat zijn werkelijkheid werkelijker is dan de werkelijkheid. Daar tegenover gebruik ik de realiteit niet, maar ik gebruik de technische mogelijkheden om een andere werkelijkheid te laten zien die de mens nooit in staat is te zien. Toch is ze werkelijk. Je zou kunnen zeggen dat ik een soort hyperrealiteit creëer. De menselijke soort is maar één van de miljoenen soorten die op deze planeet rondlopen. Het menselijk standpunt is er één uit miljoenen. Dit is waarschijnlijk wat ik wil zeggen wanneer ik irritante beelden maak.
7 december fotografie lezing door Ilse van Rijn (publiciste en kunsthistoricus): Fotografie, een digitale benadering. In verband met een beperkt aantal plaatsen graag telefonisch reserveren of per email
