(Kijk voor exacte data, openingstijden en aanvullende informatie altijd even op de website van In Situ!!)
Datum: // <> // Titel: "Beeld/Nabeeld" Lokatie: In Situ in aalst, oost vlaanderen, belgie
Roland SCHIMMEL & Martijn SCHUPPERS Visuele illusies vormen de speeltuin van Schimmel en Schuppers. In die zin zijn ze echte waarnemingspsychologen. Ook het beladen woord 'subliem' brengt hen samen. Horror en verrukking gaan bij hen hand in hand. Aantrekking en afstoting gaan samen. Het sublieme fascineert en verrukt, maar verontrust en overrompelt tegelijk. Het is in tegenstelling tot het 'schone' geen voorstelling, maar een aanwezigheid en grenservaring. Het sublieme wordt niet gedacht maar zintuiglijk aangevoeld in de materie die niet verwijst naar een andere werkelijkheid, maar een eigen werkelijkheid is.
Martijn Schuppers (°NL, 1967) maakt schilderijen die in opzet non-figuratief zijn; de materialen die hij gebruikt zijn de essentie van het werk. Verf en oplosmiddel op een doek maken het schilderij. Het is niet zijn intentie om een voorstelling te creëren, maar door het werkproces ontstaat er een illusionistische wereld die ervoor zorgt dat er allerlei associaties ontstaan met bijvoorbeeld maanlandschappen, microscopische opnames van biologische processen of verweerde steenmassa's.
In het werk van Martijn Schuppers is niets wat het lijkt te zijn. Zijn schilderijen komen ons bekend voor. Het zijn vertrouwde afbeeldingen die opgeslagen zitten in ons collectief geheugen. Het zijn spectaculaire en aantrekkelijke schilderijen die uitnodigen tot een grondige bevraging van de fundamentele aspecten van de schilderkunst en die verder gaan dan de pure esthetische beleving. De oppervlakte van het werk is superglad, de informatie op het doek is zeer detaillistisch. De beschouwer wordt om de tuin geleid, er lijkt geen sprake te zijn van verf op een doek. Door de dieptewerking van de schilderijen en de fotografische illusie activeren ze ook het nadenken over onze perceptie.
The Nature of Painting De foto?s van Schuppers zijn in wezen uitvergrotingen van wat hij schilderkunstig doet. Het gaat om de spanning van het moment van ontdekken of van de mogelijke ontdekking. De verwachting bij het inzoomen en tegelijkertijd de afstand door het onderzoekende karakter van de actie geeft een spanningsveld die zichtbaar wordt in de fotografische registraties. De wereld wordt groter naarmate je inzoomt, dat is wat ook in zoveel wetenschappelijk onderzoek gebeurde en dat is ook Schuppers? ervaring.
Schuppers denkt als schilder terwijl hij fotografeert. Het zijn foto?s over het medium schilderkunst, ze geven een beeld van de schilderkunst, vandaar zijn titelkeuze voor deze serie ?The nature of painting?, die de insteek van het werk zeer goed omschrijft. Het zijn natuurwetenschappelijke foto?s die de verf als cellen, organische entiteiten tonen, ze leggen een verborgen leven bloot waarop wordt ingezoomd om het te expliciteren. De schilder wordt geconfronteerd met zijn eigen verwonderde blik in de schilderkunst, letterlijk met de lens/neus in de verf gedrukt.
De verf is make-up, daarachter is er niets. Het is pure cosmetica met het doel te verwarren en te verleiden, te misleiden en te verbergen. De schilderkunst van Martijn Schuppers is een ?over-the-top-processchilderkunst?, die door haar make-up verbanden aangaat met nieuwe media en met fotografie in het bijzonder. Zijn foto?s ontluisteren de mystiek van het schilderen. Goedbewaarde (of de wens daartoe) geheimen worden ontrafeld en zichtbaar gemaakt. Het verborgen proces wordt zelfs geëxtrapoleerd en in een exotische make-up veredeld.
Roland SCHIMMEL (°NL, 1954) onderzoekt in zijn schilderijen, video?s en grafieken de werking van het ?nabeeld?. Het zijn beelden die uit een niet waarneembare ruimte komen en die opnieuw stimuleren tot impulsen, reacties en reflexen die ?nabeelden? tot gevolg hebben. Zijn werken bekijken zoals wij gewoonlijk een beeld aftasten is bijna onmogelijk. Hij dwingt ons tot ?zien?, tot het ervaren van een innerlijk gevecht tussen kennis en fantasie, tussen zekerheid en het verlangen tot loslaten.
Het is onmogelijk om je als kijker te onttrekken aan de kleursensaties die de met airbrush aangebrachte schilderingen van Roland Schimmel teweeg brengen. In zijn werk stuurt hij aan op een visuele kortsluiting: hij manipuleert de waarneming op het niveau van haar onbewuste reflexen. De nabeelden die ontstaan na het waarnemen van vormen en kleuren spelen een centrale rol in zijn werk. Hij combineert beeld en nabeeld: wanneer zij tot gelijktijdige aanwezigheid ineen worden geperst, ontstaat een onhoudbare druk. Werkelijkheid en schijn lijken interactief vanuit het oog op het doek te worden geprojecteerd. Op deze wijze wordt wat zich binnen ons voltrekt buiten ons waarneembaar gemaakt en zo speelt hij met de grens tussen de waarneembare werkelijkheid en projectie.
Rood licht geeft groene schaduwen en een groen nabeeld: rood en groen licht samen vormen weer wit licht. Vanuit het perspectief van het licht bezien worden de twee complementaire delen een geheel: in de schilderingen van Schimmel zie je ze voor je ogen oplossen in licht. Zijn schilderijen bieden de ervaring dat waarnemen onontkoombaar zit vastgeketend aan het rad van de tijd. In zijn werk wordt het proces van de waarneming bijna tastbaar. Daarom is hij ook met het medium film (computeranimatie) gaan werken: het stelde hem in staat het ontwikkelingsproces van de nabeelden in de hersenen nog verder te volgen en te manipuleren.
Het feit dat je iets buiten jezelf kunt waarnemen wat zich feitelijk binnen in je, op het netvlies bevindt, heeft hem altijd gefascineerd. Want: waar ligt dan nog de grens? Wat in die zogenaamde concrete werkelijkheid om je heen is er nog meer niet allemaal een projectie van de eigen geest? Het gaat hem daarbij niet zozeer om het onderscheid tussen schijn en werkelijkheid. Met andere woorden: de werkelijkheid die ik om mij heen waarneem is maar een kant van de medaille: als ik mijn ogen sluit toont zij zich in haar complementaire gedaante. Rood licht geeft groene schaduwen en een groen nabeeld: rood en groen licht samen vormen wit licht: vanuit het perspectief van het licht bezien worden de twee complementaire delen een geheel terwijl ze oplossen in het licht.
Het nabeeld is voor Roland Schimmel de uitdrukking van het verlangen van het lichaam naar z?n oorsprong, het licht.
vernissage op zaterdag 4 november 15 tot 18 uur galerie is open vrijdag, zaterdag en zondag van 14 tot 18 uur of na afspraak
