CCNOA, center for contemporary non-objective art in Brussel, heeft het genoegen de groepstentoonstelling EEN BEETJE WIT voor te stellen - na Double Exposure, minimalpop, Painted Objects en 2step de vijfde reizende groepstentoonstelling geproduceerd door TEAM CCNOA. EEN BEETJE WIT is samengesteld uit werken van 16 internationale kunstenaars, allen actief binnen de reductieve modus: Matilde Alessandra (I), Tom Benson (UK), Julian Dashper (NZL), Ward Denys (B), Zipora Fried (A/USA), Renée Levi (CH), Klaas Kloosterboer (NL), Gerold Miller (D), Perry Roberts (UK/B), Michal Skoda (CZ), Clary Stolte (NL), Jan van der Ploeg (NL), Pieter Vermeersch (B), Emmanuelle Villard (F), Jan Maarten Voskuil (NL). Ook al focust geen van deze kunstenaars exclusief op het thema - de opvattingen en ervaringen van de kleur/materie WIT en al haar implicaties - speelt WIT een belangrijke rol in hun respectievelijke artistieke praktijken. De tentoonstelling telt schilderijen, objecten en in situ werken evenals een nieuw werk van de Belgische componist Guy De Bievre, speciaal voor deze gelegenheid besteld.
De kleur WIT radicaal en exclusief aangewend is vaak het onderwerp van spot geweest en een wapen van het populisme tegen de non-objectieve kunst. Voor zo ver wij terug kunnen denken deed het kleurfenomeen WIT dienst als symbool in religie, metafysica of wetenschappelijk en filosofisch onderzoek. De kleur WIT in haar radicale verschijning als uitdrukkingsvorm deed pas haar intrede in de wereld van de beeldende kunst in het begin van de voorbije eeuw, in het werk van Kazimir Malevich. Vanaf dit vroege, sterke, radicale en, in dit geval, utopische statement is het gebruik van WIT als kleur of materie integraal deel gaan uitmaken van de artistieke praktijk, en dit in verschillende vormen en mogelijkheden; zowel puur als deel uitmakend van een ruimer kader (De Stijl, Arp, Rauschenberg, Manzoni, LeWitt, Ryman, Groep Zero enz.) Doch - ruimer bekeken - blijft WIT geassocieerd met dagelijkse begrippen als ?begin?, ?geboorte?, ?stilte?, ?niets? of ?dood? (de dood van de schilderkunst, alsof WIT alleen met schilderkunst te maken zou hebben), hetgeen misschien gezien kan worden als de ironie van de radicale reductie. Opvattingen en connotaties, die telkens weer opkomen in de discussie omtrent WIT pogen enerzijds een greep te krijgen op WIT, maar missen anderzijds het vermogen tot het overbrengen en intensifiëren van het bewustzijn, dat zo typisch is voor WIT. Postmoderne kunstkritiek en -herziening weerspiegelen de op diverse wijze gecodeerde eigenschappen van WIT.
EEN BEETJE WIT, anderzijds, stelt de typische eigenschappen die meestal WIT worden toegeschreven in vraag en neemt zich voor ons perceptievermogen te vergroten, ons vermogen WIT te ervaren en er genot uit te puren - wars van alle bevooroordeelde opvattingen en interpretaties. EEN BEETJE WIT stelt de kleur WIT voor als event, als happening, een celebratie van de perceptie van de kleur, de kleur/materie en het kleurfenomeen WIT. Het kan ons ergeren. We kunnen niets identificeren, we kunnen niets zien - het is wit, helemaal wit -, doch opent het onze ogen, het prikkelt onze zintuigen, het laat ons zijn - wij zien zo veel. WIT als kleur/materie, alle mogelijkheden omvattend zonder ze uit te drukken, maakt ons alert. WIT, prikkelt onze zintuigen, onze angsten, en is terwijl zo vertrouwd. We zijn bang van WIT - we omhelzen WIT. Kunnen we onze vooroordelen laten varen? Kunnen we WIT gewoon WIT laten zijn - zoals we het zien, ervaren? Misschien kan dit van alle kleur(en) gezegd worden? EEN BEETJE WIT heeft zich als doel gesteld de deuren te openen naar een ruimer begrip van het onderwerp WIT, als kleur en materie, teneinde de toeschouwer een open weg te bieden naar het ervaren en begrijpen van de subtiele eigenschappen van WIT binnen de context van de non-objectieve kunst en het dagelijkse leven. Om een waaier aan mogelijkheden en uitdagingen te bieden en de dialoog binnen de productie van reductieve kunst en het communiceren ervan naar het publiek toe te herwaarderen.
