(Kijk voor exacte data, openingstijden en aanvullende informatie altijd even op de website van DubbelBee Galerie!!)
Datum: // <> // Titel: Maurice Braspenning - Mischa Rakier Lokatie: DubbelBee Galerie in amsterdam zuid, noord holland, nederland
Maurice Braspenning - COLD FUSION nieuw werk Mischa Rakier - wandschildering
Maurice Braspenning ? Cold Fusion Maurice Braspenning schept beelden van chaos en destructie. Zijn werk is uitdrukking van een weinig opgewekt wereldbeeld dat voor hem vanzelfsprekend is. Esthetiek houdt hem niet bezig. In zijn nieuwe serie werken zien we desolate landschappen, vervallen interieurs en een enkele eenzame figuur, opgetekend in krijt op panelen van schoolbordverf. Opbouw en afbraak lijken samen te smelten, positieve en negatieve beelden ontstaan uit zwart en wit.
Braspenning creëert een grote paradox in zijn behandeling van het oppervlak. Het efemere, tere krijt wordt door Braspenning gefixeerd en garandeert daarmee zijn permanentie, maar desondanks blijft het vergankelijke karakter van het poreuze krijt zichtbaar in het eindresultaat. Vervolgens attaqueert hij de panelen door ze, op schijnbaar willekeurige plekken, ruw te doorboren of doormidden te zagen. Soms zien we echte gaten en soms zijn slechts dunne lagen hout plaatselijk verwijderd, als kogelschoten die het oppervlak niet wisten te penetreren.
De gaten verwijderen niet alleen maar, ze voegen ook iets toe aan de vorm en de kleur van het werk, waarbij de achtergrond niet alleen onderdeel wordt van het geheel, maar zelfs de realiteit ontwaard. De gaten en kloven onthullen de schilderkunstige illusie die voorheen bestond: het hout wordt zichtbaar en reveleert de werkelijkheid. Ze tonen ons wat het is: een plat oppervlak waarop iedere gemaakte voorstelling slechts een zinsbegoocheling blijkt.
Braspenning haalt zijn visie op de wereld en de beelden daarvan uit kranten en tijdschriften en vooral van de televisie. Hij geeft ogenschijnlijke vredige beelden een onderhuidse dreigende lading. Ook vereenvoudigt hij, voor zover dat mogelijk is. Het is een continuerend kijkproces, waarbij steeds het overtollige, datgene wat volgens hem niets bijdraagt aan het beeld, wordt weggehaald.
Mischa Rakier Het uitgangspunt voor de tekeningen en de wandschildering die Mischa Rakier (Delft, 1970) maakte voor Dubbelbee zijn vintage-prints van klooster- en kasteelruïnes uit Noord-West Europa. De foto?s tonen architectonische structuren die zichtbaar door de tijd zijn aangetast. Rakier onderstreept de notie van verval door het bronmateriaal eindeloos door te kopiëren; het verlies van fotografische data gebeurt weloverwogen en opzettelijk. De resterende informatie is gecomprimeerd en dient als basis voor de reconstructie van een in meerdere opzichten reeds verloren gegaan ?origineel?. Opvallend in dit proces is de aandacht en interesse voor de perceptie. Rakier vat het beeld op als een puur visuele constructie. Alle technische innovaties ten spijt, bestaat een objectieve waarneming nog altijd niet. Deze onmogelijkheid tot objectiviteit vertaalt zich in zwarte, handmatig getekende, ietwat grillige, maar uiterst secuur aangebrachte ?blobs?. De voorstelling is verregaand uit elkaar getrokken, en nog juist herkenbaar. Ze zet de toeschouwer aan tot een nóg nauwkeuriger kijken. En wellicht tot het bijstellen of herzien van zijn eigen verwachtingspatroon met betrekking tot het (fotografische) beeld. Het heldere, geconstrueerde karakter van zijn werk dat, paradoxaal genoeg, pas in tweede instantie opvalt, heeft het vaak in verband doen brengen met de technische tekening. Beide bergen de kiem voor monumentaliteit. De uitdijende reeks tekeningen en schilderingen kunnen eveneens als typlogieën worden beschouwd, als varianten op een vermeend vaststaand gegeven. Stelselmatig bewaart Mischa Rakier de in cultuur-historisch opzicht interessante plekken en herinnert, op deze wijze, aan de dikwijls vergane en ?vergeten? architectuur
