Na 20 jaar in Nederland te hebben gewoond werkt de Belgische kunstenares Monique Thomaes sinds 1998 in Berlijn. Maar de laatste jaren verdeelt zij haar tijd tussen Berlijn en Antwerpen. Monique Thomaes kreeg een opleiding als beeldhouwer en ruimtelijk kunstenaar in Den Haag en behaalde het diploma pedagogiek en didactiek aan de Rotterdamse Academie. Sedert 1988 werkt zij in Berlijn waar haar beeldhouwwerk evolueerde naar ruimtelijke installaties met fotografische toepassingen, dia, licht en video. In Berlijn nam zij deel aan diverse groepsprojecten, organiseerde zij talrijke projecten in de openbare ruimte en nam ook deel aan tal van "kunst in openbare ruimte" wedstrijden. De Berlinische Galerie (Museum voor Moderne Kunst en Fotografie in Berlijn) kocht diverse van haar werken. Dankzij een beurs van het Berlijnse Senaat was zij in staat een catalogus van haar Berlijnse werk uit te geven met als titel "de passage - monique thomaes". Diverse Berlijnse auteurs droegen teksten bij voor deze catalogus. Naast deze activiteiten was zij 5 jaar lang werkzaam als gastdocent aan de Berlin Universität der Künste (voordien Hochschule der Künste). In deze periode produceerde zij haar eerste videowerken. Haar videowerk kan gelezen worden als waarneming van/reactie op ruimte/ licht/ tijd/ beweging. Meditatieve, langzame, poëtische werken worden afgewisseld met werk waarin, door gebruik - en misbruik - te maken van de montagetechnieken, beeld en geluid worden omgezet in dynamische choreografieën. Het werk wordt bij voorkeur vertoond als grootprojectie of verdeeld over meerdere beeldschermen, ingaand op de toeschouwer en op de ruimte waar de presentatie plaatsvindt (zie ook alzo http://www.mthomaes.com .)
Bij CCNOA, stelt Thomaes haar videowerk plaatsen/lieux/spaces/orte voor. 1995/2007: een statische camera staat op een grote ruimte gericht. Geleidelijk aan wordt het diafragma van de camera geopend. Aanvankelijk toont het beeld in de monitor slechts een nauwe lichtspleet aan de onderkant, een beetje als een tekening op een donkere ondergrond geplaatst. De lijn groeit langzaam tot en herkenbare ruimte, tot uiteindelijk, in een schitterend wit, deze figuur al haar afmetingen en omtrekken verliest en herleid wordt tot een leeg oppervlak. Een opening en en een sluiting van het beeld/de ruimte, een rustig proces. In contrast met de nieuwere, tijdsgerichte videowerken met hun aandringende ritmes en repetities, zijn Thomaes? ruimtecreaties trager, indringender en poëtischer. De processen van visuele ontbinding zijn ook zinnelijker. In plaats van sneden, verlengingen en versnellingen gebruikt zij rustige overgangen en transitzones. Angelika Stepken in: ?the passage ? monique thomaes? 1998)
