Emmanuelle Villard *1970 in Montpellier (France) Lives & works in Brussels (Belgium). Laten we een tijdperk veronderstellen waar kunstenaars die binnen het abstract concept werken beschouwd worden als ?decorateurs? en waar de abstracte schilderkunst als voornaamste eigenschap het vermogen heeft zich tot behang of shampooverpakking om te vormen. En laat ons ook stellen dat de toeschouwers de gewoonte hebben een doek te herkennen nog voor het gezien te hebben - dat hun blik over het oppervlak van het doek glijdt als over een dagelijks als vertrouwd beschouwd universum.
Wat blijft er in dat geval over van de schilderkunst?
De articulatie van de tentoonstelling schuilt in een taalspel rond de notie van ?rest?. Enerzijds de ?rest? in de letterlijke zin: in de veronderstelling dat schilderkunst vloeibaar kan zijn, dat zij kan glijden, stromen, vallen, de lijst om het doek ontvluchten. Dat zij in haar val druppels, tranen en verschillende ongelukken kan produceren, als zoveel resten van een artistieke intentie, en dat deze, als een soort "doekresidu" deel gaan uitmaken van het werk. Anderzijds de ?rest? in de figuurlijke zin: rekening houdend met de geschiedenis van de abstractie en de diverse uitschuivers waarbij ze gaat flirten met de wereld van het decoratieve, van het design, vraag ik me af wat er vandaag wel kan overblijven van de abstracte schilderkunst.
Drie voorstellen voeren een trialoog Het eerste, waaruit de titel van de tentoonstelling voortkomt, is een triptiek. Het doek heeft de muur ontvlucht, de ruimte latend voor een muurschildering, ?gedesincarneerd?, primair in zowel vorm als uitvoering. Het schilderij wordt geïncarneerd in het opgehangen werk dat verwijst naar zowel de wereld van het design als van de barok. Deze vorm lijkt wel te zijn ondergedompeld geweest in de verf en men kan zich voorstellen dat zij langdurig uitlekte alvorens tentoongesteld te worden. Het werk aan de grond bevindt zich loodrecht onder het opgehangen werk: zij wijst de plek aan van het veronderstelde afdruipen ervan. Maar dit materieoverblijfsel vormt op de grond een vreemdsoortig kantwerk, ergens tussen een tafeldoekje en een tapijt - alsof door het contact met de tentoonstellingsruimte de overblijfselen van de picturale materie zich tot een bijzonder decoratieve compositie omvormen.
Dit zintuiglijke en vormelijke kantelspel tussen de drie elementen van het werk worden op een ruimtelijk vlak hernomen: het geheel van de compositie en de eigenschappen van de verschillende materies en van de zwarten veranderen al naargelang de verplaatsingen van de bezoekers in de ruimte en nodigen hen uit een verscheidenheid aan gezichtspunten aan te nemen.
De twee andere voorstellen zijn doeken die ironisch en complexloos spelen met de verleidingsartifices van de kermis of het spektakel. Zij maken gebruik van twee ?gehistorificeerde picturale registers, de kleur en de strook, in dit geval met glinstertjes benadrukt. Deze laatsten spelen met het licht en de kijkhoek van de toeschouwer, schakelen de doeken aan of uit alsof zij gebruiksvoorwerpen waren.
Elk voorstel heeft als doel de focus van de bezoeker in vraag te stellen door de gezichtspunten te vermenigvuldigen, in de ruimte enerzijds, maar ook door een wisselspel te veroorzaken tussen het domein van de abstracte schilderkunst en dat van het object. Desondanks gaat er een bijzondere aandacht naar het oppervlak: als trompe-l?oeil of ?trompe-sens? en dus als gereedschap om de perceptie in vraag te stellen. (Emmanuelle Villard, 2007)
