Abstractie bestaat per definitie bij de gratie van de veronachtzaming. Wie niet kan vergeten, zoals Jorge Luis Borges ooit schreef, niet nonchalant durft te worden, geen details overboord kan zetten, die kan niet focussen, geen metaforen scheppen.
Tekenen is benadrukken en veronachtzamen tegelijkertijd, in hoe en wat er is afgebeeld en beiden strijden om voorrang. In de tekeningen van Sandra Kruisbrink zijn beiden haast onontwarbaar want op volstrekt natuurlijke wijze met elkaar verbonden. Het één vloeit uit het ander voort. Dat maakt ze ook zo mooi. Het is daarin haast onmogelijk om vorm en ding definitief van elkaar te scheiden, slechts het één of het ander te zien. Wat we in haar tekeningen dan ook vooral goed kunnen en haast als vanzelf doen, is de door haar uitgetekende weg omgekeerd evenredig afleggen. Dat is een abrupte ontwaring van de landkaart die op het dashboard ligt en het natuurlijke landschap dat achter het autovenster prijkt. Hoe dan ook, prompt of gaandeweg ondergaan, ik weet haast geen groter genot dan dat van de schommelende afwisseling in de waarneming van het formele en het aanschouwelijke beeld, om heen en weer geslingerd te worden tussen het opzicht en het aanzicht, tussen het grote en het kleine. Niets verheldert en bevredigt meer dan de voortdurende afwisseling van afstand en perspectief. Zoals het beurtelings waarnemen van de subtiele en onontkoombare vorm en de dingen die we denken te herkennen, van de weg en de plaatsen, in Sandra's tekeningen dat doet. Hoe groter de tekening is, des te meer we kunnen ronddolen want haar handschrift is nooit opgeblazen. Het blijft altijd, hoe klein of groot haar tekeningen ook mogen zijn, zijn eigen maat houden, als de afdrukken van haar voetstappen in een achtertuin of een onmetelijk landschap.
In haar tekeningen kan je eigenlijk niet anders dan op reis gaan. Hoe groter de tekening is, des te meer bakens we kunnen volgen of eindeloze omwegen trekken om vervolgens weer pleisterplaatsen aan te doen. De weg is het handschrift, is de beweging en de plaatsen zijn de dingen, zijn de stills die we weer zo goed kunnen herkennen in de foto's die ze ooit onderweg nam. En bij het zien van die foto's, beseffen we ons des te beter het verbond tussen het hoe en het wat in Sandra's tekeningen. Zij heeft op haar weg niet alleen plekken en dingen maar ook verschillende momenten aan elkaar geregen tot een nieuw geheel, tijdloos en allesomvattend. Haar tekeningen doen zich zo beschouwd niet meer voor als afbeeldingen, elke tekening is een samenballing van uiteenlopende bevindingen die voor ons kijkers opnieuw tot leven komt. En als ik weer eens door een tekening van Sandra trek, lijkt het wel alsof we samen op pad zijn. - (Frans Oosterhof - De bergen op, de lanen in)
Sandra Kruisbrink *1961, Laren
Studie 1986 - 1991 Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam, afdeling schilderen en grafiek 1989 Facultad de Bellas Artes, San Jordi, Barcelona, afdeling schilderen en grafiek 1991 - 1992 Escuela Oficial, La LLotja, Barcelona, lithografisch atelier
