Millet scheidt technieken en benaderingen die kunnen laten uitschijnen dat zij verschillende makers toebehoren. Enerzijds acryl op vierkante klein formaat doeken, herleid tot een zwart/wit bichromie. Anderzijds tekeningen in potlood, kleurpotlood en koolstof op papier. De schilderijen hebben een technische en formele vormgeving, hetgeen hen een hard edge aspect geven, terwijl de tekeningen met hun twijfelende breekbare lijn getuigen van een afwezigheid van rigiditeit hetgeen hen een ontegensprekelijk gedesorganiseerd voorkomen geeft. Nochtans komen ze allebei voort uit dezelfde geest: de kunstenaar het voorstellingsproces bevragend m.b.v. verschillende, zelfs uiteenlopende mechanismen. De acrylschilderijen berustend op een gefotografeerde en vervolgens fotografische werkelijkheid die Guillaume Millet herwerkt heeft en vervolgens uitgepuurd teneinde er een substantieel uit te halen merg dat hij koudweg op doek overzet. Wat in de eerste plaats op het spel staat, gaat de picturale ingreep zelf voor: de keuze van het motief en vervolgens de fotografische cadrage, de transcriptie van deze gegevens en het zoeken naar een geschikte schaal zijn voorafgaand aan het aanbrengen van de verf of het doek, een daad die even goed gedelegeerd zou kunnen zijn. Helemaal anders is het met de tekeningen waar Guillaume Millet, steunend op verschillende stadia van transpositie, die eens te meer als bron documenten van tweede hand hebben, de daad aan ruim risico overlaat, hetgeen uiterst gereduceerd is in de acrylwerken. Waar de schilderijen voorspelbaar zijn, hebben de tekeningen, waarin verschillende bronnen, schalen en gezichtspunten worden verweven een erg onzekere wording. Op het geïrriteerde formalisme waarin elke vorm van lichamelijkheid verworpen lijkt reageert, als een seismograaf, een schriftuur die de minste aanwezigheidschokken registreert. - (Erik Verhagen)
