Het werk van Sacha Goerg (* 1975 in Geneve, Zwitserland; leeft en werkt in Brussel) gezien doorheen de visuele codes voortgebracht door de verscheidenheid aan werken kan als geheel slechts bevat worden indien men zich geen moeite spaart en indien men in de heterogeniteit zelf de sleutel vindt voor de lezing van het geheel. De voorstelling van een verzameling en het ogenblik waarop zij als dusdanig herkenbaar wordt, maakt reeds deel uit van de vraagstelling. Met andere woorden, de diversiteit aan plastische voorstellen tussen concrete kunst, figuratieve kunst en beeldverhaal komt voort uit één eenvoudig centraal onderzoek: de drempel en de positie ervan, of de fascinatie voor het onvermogen een grens te stellen. Het gaat hier niet over de grens of scheiding tussen twee werelden als dusdanig, maar de omtrek ervan, het kantelpunt tussen twee staten, zones, twee momenten. Technisch is deze lijn of dit moment ondefinieerbaar, net als het tangentieel punt in de wiskunde. Men moet zich dus concentreren op een voorheen en een nadien. De schoonheid schuilt in de zweving, de beweging van de staten die zich voordoen op de grens tussen de werelden, net voor en bijna na de kanteling. Deze belangstelling voor het idee van een onvatbare derde tijd loopt doorheen het werk van Goerg in diverse gedaanten. Het verschijnt als een structurele en semantische vorm binnen een verhaal en in de interpretatie ervan door een lezer of in terugkerende getekende ruimtes die de drempel symboliseren. Maar dit idee wordt ook heel concreet uitgedrukt in op muren geschilderde abstracties die het oppervlak waarop ze te gast zijn benutten en zich erop uitstrekken door middel van visuele contracties en uitspattingen. De interne hoeken en de lijnen die naar buiten wijzen wekken een trillende negatieve gloed langsheen de omtrek van het werk als een vallende inktdruppel in water. Zo wordt het geheel met onscherpe randen, met inbegrip van de muur, het werk. Tezelfdertijd vormen deze voorwerpen, als waren zijn beeldhouwwerken, door hun relatie met de tijd, een beginpunt voor een ander verschuivingproces. En toch is het een kwestie van verf, oppervlakken en muren, een standvastig schilderij dat door een driedimensionale complexiteit verscholen facetten aan het licht brengt. Bij een aandachtige waarneming en het vaststellen van nieuwe invalshoeken zal een gevoel van terugkerende breekbaarheid - en echte structurele fragiliteit! - met nog meer intensiteit de leegte van het idee van permanentie in een verenigde en stabiele wereld aantonen. Bij CCNOA zal Sacha Goerg een muurinstallatie tonen getiteld ?Sputnik Melody?.
