(Kijk voor exacte data, openingstijden en aanvullende informatie altijd even op de website van In Situ!!)
Datum: // <> // Titel: Eric Jan van de Geer Lokatie: In Situ in aalst, oost vlaanderen, belgie
?Verontrustende Beelden? Tussen fotografie en schilderkunst. Eric Jan van de Geer (°NL, 1965) Woont en werkt in Rotterdam. Het recente werk van Eric Jan van de Geer begeeft zich tussen fotografie en schilderkunst. Van de Geer gaat in zijn werken altijd uit van ?een beeld? uit de realiteit. Hij begint bewust met zelfgemaakte foto?s. De onderwerpen in het werk van Eric Jan van de Geer komen altijd uit zijn vertrouwde, alledaagse wereld: een Forsitia, een den, conifeerhagen, een schutting, een tuinhekken. Maar met deze ?normale? voorwerpen is tegelijkertijd iets vreemds aan de hand: de voorwerpen vertonen zich niet helder en neutraal.
Ondanks het feit dat Van de Geer steeds verder verwijderd is geraakt van het traditionele schildermétier, voelt hij zich nog steeds een schilder. Zijn omschrijving van schilderen luidt: ?het ontrafelen van een beeld in lagen?. Dit is nog steeds het uitgangspunt van zijn werk, alleen gebruikt hij geen verf en kwast meer, maar bedrijft hij de ?schilderkunst? met andere media; fotografie, in combinatie met grafische en computertechnieken. Door dit samenspel balanceren de werken tussen fotografie en schilderkunst, op de grens van realiteit en illusie.
Van de Geer plaatst het beeld in een andere, onbestemde tijd. De beelden worden zo iconen, maar dan zonder sereniteit en met een onbehaaglijke onrust, boordevol betekenis. Verontrustende beelden dus.
Realiteit en illusie Van de Geer situeert zijn onderwerpen op plekken waar hij sfeer voelt en proeft. Het gekende voelt niet meer als zodanig aan. Het is zoals het vertrouwde beeld van je handpalm, je kent het door en door, maar wanneer iemand (of jijzelf) een hand vlak voor je ogen houdt dan neem je het gekende anders waar. Je ziet vooral textuur en het voelt onprettig aan.
De kunstwerken doen bevreemdend en enigszins melancholisch aan. Het afgebeelde is herkenbaar, maar tegelijkertijd ontstaat het onbehagelijke gevoel geconfronteerd te worden met het onbekende. Dit wordt onder andere veroorzaakt door bepaalde ingrepen, zoals het weglaten van perspectieflijnen en het afsnijden van horizonlijnen. Ook worden objecten vanuit een onverwachte hoek, of maar gedeeltelijk zichtbaar weergegeven. Meer nog dan dat, heeft de bewuste aantasting van de oorspronkelijke foto tot gevolg dat realiteit en illusie in elkaar overlopen. Vanuit het object, dat prominent de hoofdrol speelt, ontwikkelt Van de Geer structuren die langzaam bezit nemen van de ruimte. Hij laat zich niet door de grenzen beperken die hem door de voorwerpen zijn opgelegd, maar maakt gegevens los van hun oorspronkelijke maat en drukt structuren en vlekken over de grenzen van vlakken heen. Door dit proces schept hij een nieuw, geloofwaardig beeld, dat veel vrijer met het gegeven van het oorspronkelijke beeld omgaat.
De werken van Van de Geer ademen de sfeer van een misdaadscène. De toeschouwer speurt als een detectieve het beeld af op zoek naar aanknopingspunten, zonder oplossingen te vinden.
Van de Geer wil de beschouwer met de blik van een fotograaf, maar met de hand van een schilder, laten kijken. Bovenal wil hij deze laten beleven hoe de alledaagse, materiële realiteit zich verhoudt tot de immateriële herinnering in het geheugen. Bewust verbeeldt Eric Jan van de Geer een wereld van leegte en bedrog; is het werkelijkheid of schijnwerkelijkheid!
