(Kijk voor exacte data, openingstijden en aanvullende informatie altijd even op de website van In Situ!!)
Datum: // <> // Titel: Anne Bossuroy Lokatie: In Situ in aalst, oost vlaanderen, belgie
Anne Bossuroy (°B, 1967) Leeft en werkt te Brussel. Het werk van Anne Bossuroy formuleert picturale voorstellen in verband met de persistentie van het zichtbare en om verschillende principes van perceptie te verkennen zoals co-aanwezigheid, de aanwezigheid door afwezigheid, immaterialiteit-materialiteit ...
Deze picturale voorstellen worden uitgevoerd in verschillende media, in functie van onder andere de samenhang van het te behandelen onderwerp. Op deze manier vervolledigt het gebruik van de fotografie, van video en van de performance, de schilderijen en creëren zij een spanning in de tentoonstellingsruimte.
De performance ?Blind Spots? heeft zij voor het eerst uitgevoerd in augustus 2009 in Hamburg, nadien in Berlijn en nu in galerie IN SITU en moet gezien worden als de logische voortzetting van eerdere werken die raakten aan het begrip buiten beeld, de aanwezigheid door de afwezigheid, de kwestie van de grens en de afstand van de blik in verhouding tot het onderwerp. Het is de bedoeling om de blinde vlekken van een lichaam aan te tonen. Het lichaam is naakt, de verf is aangebracht van onder naar boven. De zichtbare delen van het lichaam worden met zwarte verf bedekt en de onzichtbare lichaamsdelen zijn zichtbaar gelaten. Er ontstaat een ?black out? van het zichtbare en het niet-zichtbare komt op de voorgrond.
Performance ?Blind Spots? Anne Bossuroy on saterday 24/10 at 5pm
Longtemps, je me suis coucheì de bonne heure. Parfois, aÌ peine ma bougie eìteinte mes yeux se ferment si vite que je n?avais pas le temps de me dire, je m?endors. Et une demi-heure apreÌs la penseìe qu?il eìtait temps de chercher le sommeil m?eìveillant. Marcel Proust.
Die zin werd gereciteerd tijdens de projectie van een zeer oude zwart-wit film waarvan Stan Douglas de remake heeft gemaakt. De serie « bl/n » van de hand van Bossuroy bestaat uit de geschilderde reproducties van de foto?s die werden genomen in de projectiezaal in Berlijn in 2007 van de film van Douglas. Tijdens het ontwikkelingsproces en het afdrukken van de foto?s die Anne heeft genomen komen er kleurelementen binnendringen. De beeldopnamen hebben geen scherpe beelden opgeleverd. Maar wat problematisch is voor de fotografische reproductie komt ten goede aan de schilderkunstige eisen.
Bij de video-installatie van de Stan Douglas hoort een gesproken tekst die het begin van een roman van Proust reciteert: het beschreven personage dommelt in en wordt wakker wanneer de slaap hem overvalt. De toeschouwer bekijkt de video, de beelden volgen op elkaar op het ritme van licht/donker en dag en nacht. De toeschouwer komt zelf in een toestand die dicht bij hypnose aanleunt.
Wanneer de serie ?bl/n? in eenzelfde ruimte getoond wordt met de schilderijen van slapende personen, krijgt de serie pas haar volle betekenis. De slapers op de schilderijen zitten neer, ze bevinden zich in een staat zoals beschreven door de stem bij de videoprojectie (de inleiding van Proust). Het onderwerp is niet de man die slaapt maar zijn spanningstoestand die hem vasthoudt in deze psychische tussenzone.
De kunstenares onderzoekt de intimiteit van het geschilderd onderwerp. In welke ruimte/tijd bevindt hij zich? Het is niet in het hier en nu, maar eerder in een verdwijnen en verschijnen, of misschien in een zich herhalend hier en nu. De slapers zijn geschilderd naar foto's of kleurenkopieën, de personages zitten neer in een trein. Ze staan op het punt het ?nu? los te laten, zij verlaten het bewuste ?zijn?, maar niettemin laat hun toestand toe dat ze het moment wanneer ze wakker moeten worden kunnen aanvoelen. De slaper bevindt zich in een zone waarin men zich mentaal beweegt tussen een toestand van alertheid en van slaap.
...Le milieu peut-e?tre un lieu de rupture, une rupture qui vient d?avoir lieu. Le temps a toujours eìteì conc?u comme une espeÌce de changement qui se trouve dans tous les autres changements du plaisir de la peine de l?action et du repos... A. Fouilleìe, Esquisse d?une interpreìtation du Monde...
In het geschilderde tweeluik uit 2009 dat de maan en wolken in transformatie voorstelt, is het de wind en de weersomstandigheden die de massa beïnvloeden. De evolutie van de wolken ( de niet-weergegeven materie) worden het eigenlijke beeldmateriaal. De afstand tussen de twee schilderijen, ongeveer twee centimeter, is een lege ruimte, een breuk, een oponthoud, waardoor een spanning wordt gecreëerd.
De beeldopname gebeurt vanuit een vast standpunt en het zijn de elementen die bewegen. De beweging volgt de gewone leesrichting van links naar rechts. De wind blaast de wolken naar de linkerkant. Een kloof opent zich om een beetje meer maanlicht te onthullen. De wolken worden dynamisch, hun vormen rekken zich uit, ze verwijden zich tot ze uiteenrafelen. De scherpstelling, de focus, bevindt zich in het midden van elk schilderij; de contouren zijn niet vast afgelijnd wat het gevoel van bedwelming en het effect van beweging accentueert.
De wolken zijn het onderwerp van dagdromen met een vergankelijk en ?licht? karakter. ?Met zijn hoofd in de wolken zitten? leidt ertoe dat een mens, voor een ogenblik, niet meer voldoet aan zijn verantwoordelijkheden.
De wolk heeft iets van een droomvorm, van een aanpasbare fantasie, een steeds veranderend verschijnsel.
