De mens ontbreekt bijna altijd in de fotografie van Popel Coumou (1978, Velsen). Wel te zien is ruimte. In verstilde foto's toont Coumou een spel tussen licht, kleur en lijnen. Ze maakt twee dimensionale collages die door het gebruik van papier, klei, stof en plastic en het toevoegen van licht drie dimensionaal worden. Coumou spitst zich toe op binnenruimtes waarbij de niet zichtbare, er naast gelegen ruimte grote invloed heeft op het beeld: door het licht dat naar binnen valt, door een deuropening of een raam. Persoonlijke objecten in de ruimtes benadrukken de menselijke afwezigheid en vormen sporen alsof de ruimte net verlaten is. De foto's zijn abstracte, maar herkenbare schilderachtige werken, balancerend op de grens tussen fotografie en schilderkunst.
