De High-Tech stroming, ook Laat Modernisme genoemd, voornamelijk gelegen in de jaren zeventig en tachtig, heeft een industriële benadering van architectuur en design. De modernste industriële technieken worden toegepast en zijn ook zichtbaar. High-Tech wordt wel als voorloper van het postmodernisme beschouwd.
In High Tech architectuur wordt zoveel mogelijk gebruik gemaakt van geprefabriceerde onderdelen. De installaties en constructies bevinden zich liefst aan de buitenkant of op het gebouw waardoor deze het uiterlijk van een machine krijgen. Belangrijk voordeel van deze bouwstijl was dat er binnen grotere flexibele lege ruimtes overblijven. Door de steeds strengere isolatie-eisen wordt het echter steeds moeilijker dergelijke gebouwen te realiseren waardoor ze steeds minder voorkomen.
Het gebruik van kleur is ook belangrijk bij High Tech. De kleuren zijn meestal primair en zoals bij het Postmodernisme worden ze toegepast voor praktische in plaats van decoratieve doeleinden.
Als voorbeelden van typische "high-tech"-architectuur kunnen genoemd worden de Universiteit van Aken (1968-1986 Weber, Brandt en Partners), het Centre Pompidou te Parijs (1971-1977 Renzo Piano & Richard Rogers) en het kantoor van Lloyd's in Londen en het kantoor van bank HSBC in Hongkong: gebouwen die verwant lijken te zijn aan een petrochemisch fabriekscomplex.
De Britsearchitect van de post-moderne beweging, Norman Foster, wordt geroemd om het vele high-tech en glas dat hij gebruikt in zijn gebouwen. Fosters high-tech-ontwerpen, waaronder zijn meubelsysteem Nomos (1986-1988) voor Tecno en zijn door Erco geproduceerde verlichtingssysteem (1986) zijn net als zijn gebouwen zeer technisch en bezitten een sterke geometrische orde.