In de 19de eeuw vinden we veel symbolische architecturale vormen. Een historisch denkkader en ideologie moesten de basis vormen voor een nieuwe nationale identiteit: het teruggrijpen naar vroegere stromingen, vaak in een eclectische trant, lag dan ook voor de hand. Neo-Vlaamse-Renaissance, werd symbool voor de burgerlijke cultuur, neogotiek symboliseerde een heroplevend (Rooms-)katholicisme, neoclassicisme stond voor de rechterlijke macht enz.
Het bevestigen van die symbolische identiteit vinden we ook terug na de Eerste Wereldoorlog. Wanneer enkele Vlaamse steden, zoals Ieper en Leuven, een zwaar beschadigde stad nieuw leven dienen in te blazen, wordt resoluut gekozen voor een reconstructie van de vroeger gebouwde omgeving en niet voor nieuwe architectuur. Vooral de historische gebouwen en de historiserende stijlen bieden op dat moment houvast aan een bevolking die probeert het oude leven opnieuw op te nemen.
Hoewel Vredeman de Vries lange tijd in Antwerpen werkzaam was, zijn er in de stad geen gebouwen terug te vinden die door hemzelf werden getekend. De gebouwen die nu als 'typisch Vredeman de Vries' worden bestempeld stammen dan ook hoofdzakelijk uit de 19de eeuw, meer bepaald uit de hoogdagen van de neo-Vlaamse renaissance.
Typisch voor de neo-vlaamse-renaissance is het fronton boven de voordeur, de twee balusterbalkons en de volute; dat zijn de ronde sculpturale versieringen. Maar ook iets typisch Vlaams is de dakkapel.
Vragen en antwoorden
Niet de informatie gevonden waar u naar zocht? Stel uw vraag aan Kunstbus en wij en/of bezoekers van deze website zullen proberen u verder te helpen!