Na 1945 vindt men in de christen-democratische en liberale partijen in de westerse wereld een sterke conservatieve stroming, zonder dat deze echter een belemmering vormt voor de opbouw van een sociale verzorgingsstaat. Dat veranderde echter aan het einde van de jaren zeventig toen aan twintig jaar economische groei definitief een einde kwam. De sociale voorzieningen, die tot die tijd alleen maar werden uitgebreid, bleken opeens veel geld te kosten en bovendien een uitgebreide bureaucratie met zich mee te brengen. Langzamerhand ontstond het idee dat de verzorgingsstaat het ‘de mensen te gemakkelijk heeft gemaakt'. In deze stemmingsverandering van de politieke cultuur kreeg het conservatisme een nieuwe gedaante. Dit neoconservatisme (door sommigen ook wel neoliberalisme genoemd) werd ingeluid met het aantreden van president Reagan in de Verenigde Staten, Thatcher in Groot-Brittannië en het eerste kabinet-Lubbers in Nederland (1982). Het neoconservatisme wordt gekenmerkt door ten eerste zijnkritiek op de verzorgingsstaat en een pleidooi voor een liberale markteconomie. De nadruk op sociaal welzijn van de jaren zeventig moet plaats maken voor een nieuw arbeidsethos, waarin alleen aandacht is voor mensen die economisch productief zijn. De overheid moet slechts een zeer minimale garantie geven tegen maatschappelijke risico's en zich bepalen tot de functie van ‘waarborgstaat'. De markt wordt gezien als de plaats waar het meest efficiënt en rechtvaardig goederen geproduceerd en verdeeld kunnenworden, terwijl daarentegen de overheid wordt geïdentificeerd met improductiviteit en onwenselijke bevoordeling. Daarom leggen neoconservatieven ook de nadruk op het belang van deregulering van het bestuur en privatisering van overheidstaken.
Vragen en antwoorden
Niet de informatie gevonden waar u naar zocht? Stel uw vraag aan Kunstbus en wij en/of bezoekers van deze website zullen proberen u verder te helpen!