Bertien van Manen verwierf internationale bekendheid met indringende fotoreportages over ‘gewone’ mensen in diverse delen van de wereld.
Zij begon haar carrière als modefotograaf in 1977, maar al snel stapt ze over op de maatschappelijk en politiekgeëngageerdefotografie zoals die werd gebezigd in de jaren '70. Ze voelt zich betrokken bij de vrouwenbeweging.
Van Manen legt haar persoonlijke ontmoetingen met mensen vast met een eenvoudige automatische camera en maakt daarmee opnames die nauwelijks bestudeerd overkomen. ‘Ik hoef niet van dat esthetische en verantwoorde, ik hou van spontaan en achteloos. Dat geeft dynamiek en dat krijg je met zo’n cameraatje. Ik hoef niet uren te pielen met een statief. Ook omdat ik de mensen bij wie ik op bezoek ben niet lastig wil vallen.’
1994 publicatie A Hundred Summers, A Hundred Winters, pictures of people from Russia, over het dagelijkse leven van Russen in de voormalige Sovjet-Unie.
In de jaren 1997-2000 reisde zij in totaal veertien keer naar China, waar zij het Chinese leven van alledag en de toenemende westerse invloed vastlegde; een boek en de tentoonstelling ‘East Wind West Wind, pictures people from China’ (2001) vormden het resultaat.
De fotografen Bertien van Manen, Jannes Linders en Bas Princen kregen in 2001 een fotografieopdracht van Atelier HSL. Bertien van Manen fotografeerde de confrontatie tussen menselijke omgeving en de aanleg van de HSL-Zuid. Bertien van Manen ging op zoek naar mensen die dicht op het trace van de HSL-Zuid wonen en mensen die op de plaats van de spoorlijn zelf woonden en hun huis moesten verlaten. Vanuit hun interieurs fotografeerde zij het uitzicht op de bouwwerkzaamheden.
Bertien van Manen kreeg voor haar werk reeds diverse prijzen, waaronder de David Roëll Prijs, de Maria Austria Prijs, Kees Scherer prijs ze stond op de nominatie voor the Citibank Photography Prize 2003.
Het is diepgaande interesse in de medemens die haar drijft tot haar werk, zoals ook blijkt uit ‘Give me your image’: ‘Het blijft ongelooflijk bijzonder dat mensen een vreemde in hun huis toelaten. Ze laten zulke intieme dingen zien. Een half uur naar familiefoto’s kijken en samen een opstelling maken is een complex en persoonlijk contact.’ (citaten uit een interview door Dirk Limburg in NRC-Handelsblad, 31.1.2003)