Sinds 1980 ontstaat er na al enkele samenwerkingen in de jaren zeventig een innige artistieke samenwerking tussen Anna en Bernhard blume.
Anna en Bernhard Blume stappen met hun 'Transcendentaal Constructivisme' in de gevaarlijke wereld van de metafysica en fotografeerden jarenlang alleen dingen die niet bestonden., niet konden bestaan of tenminste niet zichtbaar konden zijn, hoewel velen de uitwerking ervan wel voelden, sommien zelfs heel direct, en anderen er doodsbang voor waren. In hun beladen fotoseries is de werled (om mer bertold brecht te spreken) onherkenbaar verwrongen. Met sardonische spitsvondigheid en sarcastische, cynische gebaren werken ze in op een lachlust die shockerend is. Op hun foto's verzetten dingen zich tegen mensen en stort het wereldregulerende systeem in, net als de verouderde opvatting dat kunst onze faustiaanse zoektocht naar kennis zou kunnen bevredigen.