Het zijn meestal grote composities in dun aangebrachte kleuren en met grote homogene kleurvlakken die door hun contrasten of wisselende kleurintensiteit een bepaald effect teweeg brengen. Deze expressie van de kleur primeert boven de expressie van de kunstenaar. In de action-painting is de expressie van de kunstenaar het belangrijkst. De grote monochrome kleurvelden, aangebracht op groot formaat, moeten gevoelens bij het publiek opwekken, en niet de gevoelens van de kunstenaar weergeven. Het publiek moet dus op zijn eigen manier ervaringen opdoen dankzij de expressiviteit van de kleur. De doeken worden niet ingelijst opdat de kleuren dan kunnen uitdeinen.
Mark Rothko (1903-1970), de eerste representant en voorloper van color-field-painting, verruilde de agressieve action-painting voor de meer contemplatieve stilte. Met zijn 'Green, red on orange' (1950), deed hij denken aan mondriaan, behalve de kleuren.
Barnett Newman (1905-1970) was ook een representant van de 'color-field-painting'. Hij was ook gefocused op de verticale-horizontale lijn met een nadruk op gekleurde velden. Mondriaan was opnieuw de inspirator, zij het op een groter formaat en een lijn die een opening suggereert in plaats van een lijn op een oppervlak.
