Spaans schilder, geboren 26 februari 1937 in Madrid.
Begonnen in een expressionistische trant, vertoont zijn latere werk gestileerde voorwerpen. De inhoudelijkheid van zijn schilderijen die bijvoorbeeld het Franco-regime of het massatoerisme bekritiseren, getuigt van het politieke engagement van Arroyo.
Eduardo Arroyo behoort eigenlijk tot een 'stroming' die uit de Nieuwe Figuratie is voortgevloeid, namelijk de Kritische Figuratie. Hiertoe behoren de kunstwerken waarin politieke en sociale thema's aan de orde komen. Arroyo's onderwerpen waren aanvankelijk het Spanje van na de burgeroorlog, waarmee hij zich wilde verzetten tegen het regime van Franco.
Biografie Autodidact. Opleiding aan het Lycée Francais in Madrid.
1961 Eerste solotentoonstelling in galerie Claude Levin, Madrid.
In 1968 vestigde hij zich in Milaan. Omdat een tentoonstelling van zijn schilderijen in Madrid wordt gesloten vanwege de onverhulde politieke boodschappen en het realisme ervan, besluit hij niet naar het dictoriale Spanje van Franco terug te keren.
Vanaf 1970 gebruikt Eduardi Arroyo de werken van Spaanse schilders als Velázquez en Miró, en dat van Magritte (in parodieën), als inspiratiebron voor zijn schilderijen vol verwijzingen.
1975-78 Neemt gangsters uit de Hollywoodfilms van de jaren dertig als model voor zijn serie 'Among the Painters'.
Vanaf 1980 gebruikt Arroyo schuurpapier en andere materialen voor zijn grootschalige collages.
Klaus Michael Grüber De Duitseregisseur Klaus Michael Grüber werd na zijn studies aan de Hogeschool voor Dramatische Kunsten in Stuttgart assistent van Giorgio Strehler in het Milanese Piccolo Teatro. In 1967 maakte hij zijn regiedebuut in het Piccolo Teatro met BrechtsDer Prozess der Jeanne d'Arc. Door het succes van deze voorstelling kon hij nadien in Freiburg Carlo Goldoni's Der Impresario aus Smyrna regisseren en in Bremen Majakovski's Das Schwitzbad en ShakespearesThe Tempest. Zijn eerste samenwerking met de Spaanse schilder Eduardo Arroyo was in 1968 voor AdamovsOff Limits in het Piccolo Teatro, een samenwerking die tot op vandaag nog voortgaat. In 1971 volgde zijn eerste operaregie: Alban Bergs Wozzeck, in decors van Eduardo Arroyo. Peter Stein haalde Grüber in 1972 naar de Berliner Schaubühne, waar hij debuteerde met von HorváthsGeschichten aus dem Wienerwald. Sindsdien is Grüber vooral in dit toonaangevende theater werkzaam. Samen met visuele kunstenaars als Gilles Aillaud, Eduardo Arroyo en Antonio Recalcati begon hij aan een cyclus legendarische theaterproducties aan de Berlijnse Schaubühne en de Freie Volksbühne: Euripides Bacchanten, Hölderlins Empodokles en diens Winterreise, Brentano’s Rudi, Pirandello’s Zes Personages op zoek naar een auteur, GoethesFaust, Shakespeares Hamlet en King Lear, TsjechovsOp de grote weg, Labiche's Affaire de la Rue Lourcine... Sinds enkele jaren is Grüber ook steeds meer in Parijs actief. Hij debuteerde er reeds in 1975 met Faust-Salpêtrière. Nadien bracht hij er Racine's Bérénice, Broch's Le Récit de la servante Zerline en Büchner's La Mort de Danton. Voor het muziektheater regisseerde Klaus Händel's Giulio Cesare, de dubbelvoorstelling Blauwbaards Burcht/Erwartung (Bartók/Schönberg), WagnersDie Walküre, Tannhäuser en Parsifal, Rossini's La Cenerentola, Janácek's Uit een Dodenhuis, Maderna's Hyperion en Verdi's La Traviata (onder leiding van Antonio Pappano), Otello, Aïda en Elektra (in decors en kostuums van Anselm Kiefer). In de Munt stond hij in voor de regie van het Schönbergproject Erwartung/Verklärte Nacht in 1996 en voor Parsifal in 1998. Klaus Michael Grüber acteerde tevens in de filmLes Amants du Pont-Neuf.
Vragen en antwoorden
Niet de informatie gevonden waar u naar zocht? Stel uw vraag aan Kunstbus en wij en/of bezoekers van deze website zullen proberen u verder te helpen!
