Van Anderlecht was te jong om deel te nemen aan het avontuur van La Jeune Peinture Belge dat direct na de oorlog door zijn metgezellen werd aangevat. Hij bleef zijn eigen weg zoeken via het werk van bewonderde voorgangers met name CezanneMatisse en de Brabantse fauvisten. Die evolutie nam enige tijd in beslag niet alleen wegens zijn veeleisende professionele leven als bediende bij de Regie des Telegraphes et Telephones maar ook omdat hij in zijn plastische onderzoekingen zeer streng was voor zichzelf - hij vernietigde verscheidene van zijn picturale experimenten.
Door zijn honger naar kennis, de reizen die hij kon maken de vriendschap met mensen uit de kunstwereld en de literatuur (Philippe d'Arschot Jean Dypreau) en de contacten met kunstenaars zoals Serge VandercamBram BogartJef VerheyenVic Gentils verbreedde zijn horizon zich zodat Van Anderlecht uiteindelijk de sterke impulsen die in hem opborrelden de vrije loop kon laten. Van toen af stortte hij zich in een gestuele schilderkunst. Aanvankelijk bleef hij nog gebonden aan representatieve schema's maar in navolging van zijn vriendVandercam liet hij die spoedig achterwege om grote informele doeken te gaan schilderen op een almaar instinctievere manier en met brede gebaren.
In de jaren vijftig kwam zijn kunstenaarsschap tot volle wasdom. Van Anderlecht schilderde grote temperamentvolle doeken in een abstract-expressionistische stijl. Met onstuimige streken bracht hij een explosieve kleurenpracht aan. In latere werken kwam deze woestheid ook tot uitdrukking door het feit, dat het schilderdoek niet werd gespaard.
Zijn prille kinderjaren waren getekend door de nasleep van de Eerste Wereldoorlog en zijn jeugd door de angsten van de Tweede Wereldoorlog en de verschrikking van Hiroshima een drama dat hem bijzonder sterk aangreep: het is dus niet verwonderlijk dat zijn schilderkunst een uiting van strijd onrust en opstand werd gevoelens welke hem verbonden met kunstenaars en dichters die lekkende verf en schreeuwende woorden aan de woelige kracht van zijn eigen realisaties toevoegden.
In 1958, kort voor zijn dood, sloot hij zich aan bij de groep Hessenhuis in Antwerpen en was aldus betrokken bij de oprichting van de Nieuwe Vlaamse School.
Englebert van Anderlecht overleed in 1961 op slechts 43-jarige leeftijd in Brussel. Hoewel hij al vroeg overleed, liet hij toch een omvangrijk oeuvre na.
