Er zijn ook in Europakunstenaars die een uitgesproken belangstelling voor de strip als fenomeen hebben. De meest in het oog lopende voorbeelden uit de vroegere jaren tachtig waren Francois Boisrond, Robert Combas en Hervé di Rosa, die een kleurrijk en zeer gevarieerd type artistiek beeldverhaal ontwikkelden (niet toevallig misschien gaat het hier om Franse kunstenaars, omdat het stripverhaal in Frankrijk zeer populair en wijdvertakt is). Deze kunst is over het algemeen wat anarchistischer en soms autobiografischer dan de Amerikaanse voorbeelden.
Waar bijvoorbeeld Boisrond zich bediende van afbeeldingen, die betrekking hadden op zijn eigen leven, maakte Di Rosa sterk plastische en felgekleurde tekeningen en schilderijen, waarin hij een burlesk levenstoneel opvoerde vol schuimende vrolijkheid en apo calyptische chaos. Zijn fantasie concentreert zich op eros, dood en geweld, met beelden vol bruut primitivisme ontleend aan de underground- strip. Daarin doen ze niet onder voor het werk van Robert Combas, al is dat veel vlakmatiger en sterker bepaald door zijn 'horror vacui'.