In 1995 is Gé-Karel van der Sterren nog student schilderkunst aan de academie in Enschede. Nog geen jaar later heeft hij een solo expositie in Amsterdam, en volgen Reykjavik, Den Haag, Dijon en zelfs New York. Tussen de bedrijven door is hij één van de winnaars van de prestigieuze Prix de Rome en veilde Sotheby's zijn werk aan verzamelaars.
De kleuren van zijn doeken zijn helder en de combinaties zijn gewaagd. Knal groen tegenover heel erg roze en blauw tegenover keihard geel. Het spat als het ware van de doeken af. De kleuren doen positivisme vermoeden maar wie de beeltenis beter bekijkt ziet daarentegen ook negativisme. Het werk heeft een harde boodschap: 'het is niet moralistisch maar laat wel duidelijk zien dat het soms een zooitje is in Nederland' . Of zoals good old Prince het zou stellen : 'its a sign of the time'. Volgens kenners maakt hij geniale pasteuzeschilderijen terwijl anderen hem betichten van kinderlijk geklodder met blije kleuren.
Zijn barokke, kleurrijke schilderijen hebben hem geen windeieren gelegd. In 1999 vestigde hij in één klap zijn naam door de Koninklijke Subsidie voor Schilderkunst én de Prix de Rome te winnen.
2002 - Als een van de weinige Nederlandsekunstenaars werd hem in New York - nog steeds hét centrum van de kunstwereld - een solotentoonstelling aangeboden. Meer dan twintig recente schilderijen laat hij overvliegen. ''De tentoonstelling kan twee kanten opgaan: richting de verstilling en naar iets explosievers. De titel is Darker gardens, wat te maken heeft met het paradoxale van schoonheid, dat dingen nooit alleen maar mooi zijn. Verder lijkt het me interessant het schuldgevoel dat in de westerse samenleving door het christendom zo aanwezig is op een of andere manier naar voren te brengen.'' Het meeste werk heeft een fors formaat en bevat minder pasteus geschilderde delen dan eerdere doeken. Wel zijn Van der Sterrens herkenbare vloeibare vlekken nog aanwezig. Bijvoorbeeld op het verband dat om een rode koe is gewikkeld, waardoor er bloed doorheen lijkt te lekken. Het grootste schilderij toont een jongen en een meisje op een heuvel. Het meisje ligt op haar buik en verdwijnt bijna in de grond, terwijl de jongen rechtop zit en voor zich uitstaart. ''Dit is een topstuk. Ik vind het zo goed omdat je twee dingen ziet: de verstilling van die jongen en daar tegenover het hard en onregelmatig geschilderde beeld van het meisje. Er gebeurt meestal iets in mijn schilderijen, meestal is er een actie, maar hier ontstaat stilte. Ik wil dit op de tentoonstelling goed uit laten komen.'' Over de perspectieven die het Amerikaanse uitstapje Van der Sterren biedt, is hij erg nuchter. ''Voor mij was New York geen doel. Na een paar slechte ervaringen heb ik altijd het idee gehad dat ik een galerie moest hebben waar ik met de auto naartoe kan rijden. Zodat ik na een tentoonstelling zelf mijn schilderijen weer kan ophalen. Ik had me al helemaal alleen op Europa gericht. Ik verwacht er dan ook eigenlijk niets van, al hoop ik dat daar een basis wordt gelegd voor nieuwe activiteiten. Je kunt je er internationaal toch een beetje mee profileren. Iedereen denkt natuurlijk dat New York een eindpunt is, maar dat hoeft niet zo te zijn. Ik zie het meer als het beginpunt voor meer internationale activiteiten.''