Hans Peter Feldmann maakte eind jaren 60 zijn entree in de kunstwereld met zijn kleine boekjes waar hij zijn gevonden objecten liet zien. Zijn found footage bestond voornamelijk uit ansichtkaarten, posters en documentatie uit bladen. Deze afbeeldingen vormden het begin van Feldmanns foto-archief, een assortiment van beelden gecategoriseerd naar zijn eigen systeem.
Ook maakt hij zelf eenvoudige kiekjes van meeuwen of vliegtuigen in grauwe luchten, hotelkameruitzichten op saaie plekken en stereotiepe familiefoto's, die hij in diverse boekjes bundelt. Hij fotografeert ook al twintig jaar lang zijn autoradio, maar dan alleen als er een goed nummer op de radio is. Je ziet dan ook steeds andere auto's en andere radio's. Ook fotografeert hij al 25 jaar lang elke keer het telefoontoestel of de telefooncel als hij één van zijn vriendinnen aan de lijn heeft gehad.
Het bekendste werk van deze Duitse conceptualististische kunstenaar is 100 Jahre (100 years), een serie van 101 portretfoto's van mensen tussen de acht maanden en de 100 jaar. Dit boek bouwt voort op de interesse van Feldmann in familie fotoalbums waar alle leeftijden herenigd zijn. De individuele en collectieve herinneringen van de (andere) mens fungeren voor Feldmann als zijn persoonlijke database aan inpiratie.
Vanaf 1995 tot 1998 geeft hij samen met Uschi Huber (°1966), Jörg Paul Janka en Stefan Schneider het cultfototijdschrift 'OHIO' uit. OHIO publiceert uitsluitend beelden zonder tekst afkomstig van privé-personen, institutionele archieven, dagbladen, reclame of internet. Uschi Huber Jörg en Paul Janka gingen hierna samen verder met het blad. Tot op heden werden dertien nummers, deels op VHS gepubliceerd.
‘Die Toten’ van Hans-Peter Feldmann uit 1998 Feldmann verzamelde foto’s van de rond negentig doden die in verband staan met links-radicaal protest in Duitsland en RAF-geweld. Alle doden, terroristen en slachtoffers, worden gelijkwaardig, telkens op een A4-vel met foto, naam en sterfdatum, naast elkaar in chronologische volgorde vermeld. Bij de meesten is een reeds bekende mediafoto gebruikt van de betreffende persoon of van het ‘slachtveld’ waar ze om het leven kwamen. Dat lijkt een gotspe, maar in eerste instantie werkt het wel. Door de onhiërarchieke opname van alle gedode personen in een reeks sober-gelijkvormige portretten, komen zij los te staan van de politiek-historische context. Juist daardoor raakt de toeschouwer vooral doordrongen van de futiliteit en gruwelijkheid van de ‘gewapende strijd’ van de RAF. In de Berlijnse galerieKunst-Werke ging zaterdag 29 januari 2005 de expositie ‘Over de voorstelling van terreur: de RAF-tentoonstelling’ van start. Een verslag van de officiële opening op www.duitslandweb.nl
