Beeldend kunstenaar, geboren 17 juli 1935 te 's-Gravenzande.
Huub Kortekaas is bekend door projecten als Anima Mundi, de GoudenPlant en The Unifying Spiritual Field of the World, maar ook door grote monumentale beelden (veelal uitgevoerd in corten-staal) die op verschillende plaatsen in Nederland langs de openbare weg te vinden zijn.
Huub Kortekaas woont en werkt al jaren in de omgeving van Nijmegen, o.a. in Winssen, Ewijk, Afferden en Beuningen. Hij is autodidact en werd sterk door het werk van de beeldhouwerBrancusi beïnvloed. Tot 1964 werkte hij als onderwijzer.
Biografie Huub Kortekaas is geboren als zoon van een tuinder. Veel van de beeldhouwwerken van Kortekaas hebben de planten als inspiratiebron: “het symbool van het verlangen van elk mens zich te ontplooien, te groeien van donker naar licht. Als mens zijn we unieke zaailingen, maar tegelijkertijd samen onlosmakelijk verbonden met een groter geheel, op weg naar een nieuwe mens en een nieuw wereldbeeld.”
In plaats van het tuindersbedrijf van zijn vader voort te zetten werd Huub onderwijzer. Op zijn vijfentwintigste leest hij het boek Lof der Zotheid van Erasmus en was daarvan zo onder de indruk dat hij vond dat iedereen Erasmus moest leren kennen. Spontaan besloot hij een beeld van deze humanist te maken.
Hij betrekt "De Oude Toren'" in Winssen - in het land van Maas en Waal - voor het maken van het beeld Erasmus. " De Oude Toren" ligt aan de voet van de dijk met daarachter de uiterwaarden van de rivier de Waal. Deze omgeving blijft zijn woon- en werkplaats tot 1965. Erasmus en de tekens die daar vorm krijgen, plaatst hij aan de dijk en in de uiterwaarden: archetypen van groei en vruchtbaarheid, autonome werken in hun meest elementaire vorm. Het Vruchtbaarheids-teken, de Dijkmoeder, de Vruchtbaarheids-kring, de Gaya en de Phallus ontstaan respectievelijk in 1961, 1962, 1963 en 1964. Alle onverbrekelijk verbonden met zijn beleving van de natuur in die periode.
Na zijn 'wedergeboorte' in de "Toren", Kerstnacht 1964, zegt hij zijn baan als onderwijzer op om leven en kunst tot een nieuwe eenheid te laten groeien, zonder artistieke ambities. Als zielsverwant van Erasmus besluit Kortekaas zich in te zetten voor de groei naar een nieuw mens- en wereldbeeld: op weg naar een ‘nieuwe renaissance’.
In het voorjaar van 1965 verhuist Huub Kortekaas naar kasteel "Doddendaal" te Ewijk, zijn aloude droom. Zijn existentiële opvatting om als kunstenaar midden in de samenleving te staan, inspireert hem in de zestiger jaren tot deelname aan tal van maatschappelijke activiteiten. Dit mondt uit in zijn ludiek sociale periode.
In 1969 trouwt hij met Adelheid van Swelm. Dochter Femmigje (1970) en zoon Tjebbe (1972) worden beiden op "Doddendaal" geboren. Tot 1970 werkt Huub Kortekaas consequent en hartstochtelijk aan zijn monumentale reizende performance; De Engelenkring. In dezelfde periode ontstaan de 'social multiples'; Engelhart-stoel, Worldflower-tafel en het Zit-ei. Non-conformistische kunst, zonder drempel of voetstuk. In tegenstelling tot zijn dure en plaatsgebonden bronzen en stalen beeldhouwwerken zijn dit kleurige verplaatsbare functionele polyesterelementen, bereikbaar voor een breed publiek. In september 1971 breekt een periode aan van stilte en bezinning.
In 1974 trekt Huub Kortekaas met zijn jonge gezin naar "De Engelhof" in Afferden, Gelderland. In ditzelfde jaar sterft zijn vader. Diens dood heeft een sterke invloed op de verdere ontwikkeling van zijn werk. In de leegte en stilte na zijn 'sociale' periode op kasteel "Doddendaal", ontstaan de eerste bronzen Kiemplantjes, Boontjes, Knopjes, Akkertjes en Potjes. Het vastleggen en ordenen van de eerste voorzichtige bewegingen van ontkiemend leven op de grens van donker naar licht, ondergaat hij als rituele handelingen. Na een aarzelend begin groeien deze eerste verstilde bewegingen uit tot monumentale Planten in corten-staal.
De Gouden Plant wordt in zijn werk het symbool van de spirituele maat van de mens; De mens als deel van één groot samenhangend organisme. De mens als Quantum-Art, zoals hij zijn kunst vanaf 1986 noemt.
De beeldhouwer omschrijft zichzelf als iemand die altijd op zoek is naar de werkelijkheid achter de werkelijkheid, zoals een quantumfysicus dat doet: Op weg naar zijn vriend Thomas More, de schepper van Utopia, schreef Erasmus 'De lof der zotheid' (1509-1511). Dit boek evenals 'Het hermetisch zwart' van Marguerite Yourcenar waren voor mij belangrijke momenten van herkenning. Hoewel ik mijzelf een utopia droom, herken ik de realiteit van Erasmus, maar voel me ook zeer verwant aan Yourcenar in haar signaleren van de menselijke drijfveren in tijd en ruimte. In mijn werk en leven probeer ik uit de chaos en illusie de grenzen van mijn bestaan af te tasten, de werkelijkheid achter de werkelijkheid te onderzoeken. Daardoor ben ik voortdurend onderweg vol twijfels en aarzelingen. Ik voel me als een quantumfysicus, zoekend naar inzicht in de fundamentele wordingsprocessen. In dit verlangen naar ordening, word ik als het ware steeds opnieuw geboren. Er groeit een sterke universele betrokkenheid, die ik als pure metafysica ervaar. Ik beweeg me dan ook niet als kunstenaar die kunst maakt, maar als alchemist op zoek naar de symbiose tussen spiritualiteit en economie, tussen cultuur en natuur, tussen oosters en westers denken, tussen individu en maatschappij. Ik heb niet zozeer een visie op de werkelijkheid als zodanig, maar zie de werkelijkheid als illusie, de illusie als werkelijkheid. Ik noem dit Quantum-Art. Het bewustzijn wordt daarin een deelnemend bewustzijn, een overgang van individueel naar universeel denken; van ik naar wij. Men ervaart dat spiritualiteit de werkelijke motor is van alle leven, de 'gouden' draad die alles en allen met elkaar verbindt. Dit brengt een proces tot ontwikkeling waarin kunst fundamentele mogelijkheden biedt als brug tussen deze ontluikende spiritualiteit en de huidige materialistische economie. Mijn werk is een manifest van een voortdurende bewustzijnsverandering als een 'natuurlijke' behoefte een wezenlijke bijdrage te creëren in het groeien naar een universele wereldorde. Het is een illusie niet in de illusie te geloven. - Huub Kortekaas, 17 juli 1995
In 1995 bouwt hij samen met zijn vrouw Adelheid ‘de Tempelhof’, een conceptueel totaal-kunstwerk van hun beider leven en werk. Sinds 2002 werken zij samen aan een monumentaal kunstwerk: de Universele Spirituele Tuin als verbeelding van de 5 wereldreligies.
Filmmaker Pepeyn Langedijk maakte in 2005 en 2007 resp. een documentaire en een korte film over het leven en werk van Huub Kortekaas.
