Als virtuoze technicus schept Jean Ransy er blijkbaar een waar genoegen in de warmte van hout weer te geven, de kilte van metaal, de zachtheid van pluimen. Deze esthetiserende aanleg weerhoudt de artiest van een puur surrealistische aanpak waartoe sommigen hem rekenen.
Door en subtiel gebruik van talrijke symbolen brengt de artiest een universum tot stand waarvan de draagkracht de grenzen van het schilderij overstijgt. Surrealisme, symbolisme, hyperrealisme geven aanleiding tot werken waarvan de warme tinten het mysterie minder verontrustend maken.
Zijn gevoel voor compositie en zijn uitgesproken smaak voor tekeningen geven de doeken een klassiek evenwicht, gewijd aan verlaten lagunes, sombere heiligdommen, aan seculiere stenen. Aan de zijde van G. Camus, A. Darville, M. Gibon, J. Grégoire en A. Mascaux, is Ransy lid van de vereniging " Les artistes des cahiers du nord " (De artiesten van de schriften van het Noorden), opgericht in 1946.