Hij wilde niet met kleurschilderen, maar kleur en licht uitbeelden. 'Je peins pour voir' was zijn devies. Voor Verheyen, die geboren was met een serieuze ophthalmologische handicap, een oogziekte, was schilderen de ultieme keuze om te zien en te zijn. Verheyen schilderde het licht om licht te brengen in zijn leven en om te ontsnappen aan de dagelijkse somberheid.
Vanaf 1962 werkte Verheyen mee aan alle belangrijke tentoonstellingen van de Zero-groep. Aanvankelijk gesticht door Heinz Mack, Otto Piene en Gunther Uecker in Düsseldorf, waren deze kunstenaars radicaal gekant tegen het Tachisme met zijn bewegende lijnen en zijn nadruk op het onderbewuste, terwijl de Zero-groep zich vooral wenste te concentreren op het belang van het licht. In de Zero-groep speelde Verheyen een belangrijke rol, maar heeft helaas nooit de internationale erkenning gekregen die hij verdiende.
Verheyens monochrome schilderijen zijn weinig tastbaar. Kleur, waartoe hij de betekenis van het schilderen heeft gereduceerd, is losgekoppeld van ruimte en tijd. Kleur is niets anders dan kleur. De leegte is de ruimte waar het essentiële zich ontvouwt, het wordt 'vol-ledig'. In zijn studio leidt het opvangen van het licht en van energie tot contemplatie. Nadat Verheyen naar de provence is verhuisd, voelde hij zich bevrijd waardoor zijn pictorale reflecties op het licht verbreedden.
Vragen en antwoorden
Niet de informatie gevonden waar u naar zocht? Stel uw vraag aan Kunstbus en wij en/of bezoekers van deze website zullen proberen u verder te helpen!
