Rembrandt portretteerde zichzelf ongeveer tachtig keer in schilderijen, etsen en tekeningen. Enkele zelfportretten maakte hij in opdracht, maar de meeste maakte hij voor zichzelf, als studiemateriaal. Veel van deze zelfportretten zijn studies van gemoedstoestanden: verbazing, blijdschap of verdriet. Voor de spiegel trok hij allerlei rare gezichten die hij vervolgens natekende. Soms beeldde hij zichzelf af als iemand anders: een edelman, of een bijbelse figuur, bijvoorbeeld de apostel Paulus. De benodigde kostuums schafte hij vaak zelf aan. Veel van zijn naaste familie is nadrukkelijk in Rembrandts schilderijen aanwezig. Waarschijnlijk fungeerden zij als model voor bijbelse of historische figuren. In zijn laatste jaren schilderde Rembrandt een aantal van zijn mooiste zelfportretten, waarin duidelijk zijn zorgen en verdriet te lezen waren.