Napoleon III, zo gaat het verhaal, beende de hallen van het Palais d'lndustrie in Parijs door, regelrecht op een grote stapel schilderijen af. Het was 1863, en de jury van de jaarlijkse Salon, de meest prestigieuze tentoonstelling van het land, ja, zelfs de grootste tentoonstelling van Europa en Amerika samen, had maar liefst vierduizend werken geweigerd. Honderden kunstenaars morden, de pers schreef erover. Dus kwam de keizer zelf poolshoogte nemen. Hij liet zijn oog dwalen langs de stapels met afgewezen schilderijen, en zei achteloos, zoals alleen een keizer dat kan: 'Ik zie geen verschil.' Er moest, beval hij, een tentoonstelling voor de afgewezenen komen, een 'Salon des Refusés', opdat het volk zelf kon beslissen wat goede kunst is.
Volgens de overlevering kwam dat volk in grote getalen toestromen om die gekke, afgewezen schilders te zien. Onder de 687 exposanten bevonden zich Manet, Cézanne, Pisarro. Vooral Manet, met zijn Le Déjeuner sur I'herbe, zou het mikpunt van spot zijn geworden.
Het is inmiddels een legende geworden. De Salon des Refusés is decennialang beschreven als het begin van de heroďsche overwinning van de 'vernieuwende kunst' op de starre, conservatieve Academie van Schone Kunsten, die de Salon in handen had. Het was de eerste plek waar jonge schilders als Monet, Renoir en Gaugain konden zien hoe je óók kon schilderen. Dit besef zou er in 1874 zelfs toe leiden dat zij de eerste van de legendarische Impressionisten tentoonstellingen organiseerden. Het hoogtepunt van de strijd tegen de Salon volgde tien jaar later, toen de neo-impressionisten Odilon Redon, Signac en Seurat de 'Salon des Indépendants'oprichtten. Begin 20ste eeuw was de zege van de moderne kunst een feit.
Vragen en antwoorden
Niet de informatie gevonden waar u naar zocht? Stel uw vraag aan Kunstbus en wij en/of bezoekers van deze website zullen proberen u verder te helpen!