1 het verbuigen 2 (taalkundig) de veranderingen van (voor)naamwoorden en lidwoorden in het zinsverband
Het woord declinatie wordt in verschillende betekenissen gebruikt: . In de astronomie: declinatie (astronomie) . In de navigatie: de magnetische declinatie van een kompas.
In de taalkunde: declinatie (taalkunde)
Declinatie (taalkunde) Onder verbuiging (of: declinatie) worden de vormveranderingen verstaan bij zelfstandige naamwoorden, bijvoeglijke naamwoorden, voornaamwoorden, lidwoorden en telwoorden, waarmee geslacht (1), getal (2) en/of naamval (3) worden uitgedrukt: (1) een groot huis (het-woord) - een grote schuur (de-woord) (2) een groot huis (enkelvoud) - grote huizen (meervoud) (3) het elfde uur - ter elfder ure; de koning - 's konings wapenrok
Een taal waarin in meer of mindere mate declinatie of conjugatie (vormen van flexie) optreedt heet ook wel 'flecterend'.
In de taalkunde is declinatie of verbuiging het veranderen van de vorm van een naamwoord door middel van uitgangen, om de grammaticale functies van dat woord in het zinsverband aan te duiden. De functies worden gewoonlijk naamvallen genoemd. Naamvallen worden vaak weergegeven in een paradigma.
Voorbeeld Het Latijn telt zes naamvallen en vijf declinaties: naamwoorden op -a (eerste declinatie), op -us, -um en -er (tweede), op -is in de genitivus (derde), op -us met genitivus -us (vierde) en op -es (vijfde).