Beweging in de Duitse literatuur (ca 1770-85) die zich afzette tegen de bindingen aan de oudheid en het rationalisme. Zij zag het menselijke ideaal in de superieure kracht van een genie (genietijd).
De term komt uit een drama van Friedrich Maximilian Klinger (1752–1831) uit 1776. Oorspronkelijk heette zijn stuk Wirr-Warr. Kenmerkend waren de, in de voorafgaande literaire periode nog ongewone, heftige en choquerende uitbarstingen van emotionaliteit op het toneel.
Geen periode in de Duitseliteratuurgeschiedenis is zo actueel als de tijd van Sturm und Drang. De opstand van zonen tegen hun vaders, de roep om meer democratie door jongeren, de verhouding man en vrouw, de knellende band van een (gearrangeerd) huwelijk, schoonheid van de natuur, twijfel aan het bestaan van god, onbeantwoorde liefde, het zijn de eeuwige thema's die horen bij een periode van volwassenwording van de mens.
Sturm und Drang zou je dan ook als overgangstijd, als een periode van volwassenwording kunnen beschouwen van een jonge generatie dichters en denkers, die in de Duitsegeschiedenis ook wel gekscherend de jonge wilden worden genoemd. Het is de overgangstijd van de Verlichting, met eenzijdige nadruk op autonomie en ratio, naar een periode van meer evenwicht tussen gevoel en verstand, de klassieke periode. Bij de Stürmer und Dränger gaat het vooral om het verwoorden van de persoonlijke ervaring, de emotie en het genie dat naar vrijheid streeft.