Amerikaans musicus en performancekunstenares, geboren 5 juni 1947 in Chicago (of Glen Ellyn, Illinois?).
Anderson, bij het grote publiek vooral bekend van haar hit 'O Superman' uit 1981, speelt evenzeer een voorname rol als avant-garde beeldend kunstenares, fotografe, filmmaakster, componiste, schrijfster, electronicaspecialiste, zangeres en instrumentaliste en laat geen kans onbenut om haar veelzijdig talent op een podium te tonen.
Biografie Laura Phillips Anderson studeert van 1954 tot 1966 viool. Van 1958-1965 studeert ze aan de Saturday School van het Art Institute of Chicago.
Anderson studeerde aan het Mills College in Californië, en studeerde uiteindelijk af aan het Barnard College in de richting kunstgeschiedenis. Ze studeert kunstgeschiedenis van 1966 tot 1969.
In 1970 ontstaan haar eerste Objecten en geluidssculpturen met opgenomen geluidseffecten.
In 1972/73 studeert ze beeldhouwkunst aan de Columbia University, New York, waar ze een MFA in beeldhouwkunst behaalde.
Ze werkt in deze periode als docente en kunstcriticus.
In 1972 heeft zij haar eerste Automotive-performance. Ze gebruikt in haar performances een grote variatie aan uitdrukkingswijzen, zoals muzikale, dramatische en sculpturale elementen, gebaren of achtergrondstemmen en geluiden.
Tijdens de jaren '70 begon ze met optredens in New York. In 1981 brengt ze de popsong 'O Superman' uit haar internationale bekendheid bracht. In Nederland werd hij zelfs nummer 1 in de hitparade. Het nummer stond ook op het daaropvolgende, eerste solo-album Big Science. Deze plaat bestond uit studioversies van een aantal hoogtepunten uit haar lange performance United States, waarmee ze de voorgaande jaren had rondgetoerd. ‘Big Science’ was een vooruitstrevend meesterwerk dat elektronische pop, artistieke integriteit en engagement perfect wist te koppelen.
De status van popdiva belette haar niet om een schitterende en zeer diverse carrière uit te bouwen. We denken hier vooral aan haar bijzondere multimediaperformances zoals United States I-V (1983), Empty Places (1990), The Nerve Bible (1995) en Songs and Stories for Moby Dick (1999).
1983 guggenheim Fellowship.
In 1986 gaat ze op een internationale tournee met een show van muziek en performances 'Home of the Brave'. Anderson is een representante van de avantgardistische muziek-scene van New York. Bijgestaan door gerenommeerde muzikanten als Van Tieghem en Belew, en de levende legende Burroughs die een raspende vertolking van Sharkey's Say ten beste geeft, levert Anderson een bijzonder concert af.
1995 Op tournee met 'Stories from the Nerve Bible'.
Discografie 1982 - Big Science 1984 - United States Live (box set) 1984 - Mister Heartbreak 1986 - Home of the Brave (soundtrack) 1989 - Strange Angels
1994 - Bright Red Op de 14 voor het merendeel gesproken nummers geeft zij de luisteraar toegang tot haar gedachtenwereld. Medewerking verleenden o.a. Brian Eno, Adrian Belew en Lou Reed.
1995 - The Ugly One with the Jewels (spoken word) 2000 - Talk Normal (greatest hits)
2001 - Life on a String Al flirt ze regelmatig met popmuziek, al haar uitingen verraden haar achtergrond als kunstenares. Ook Life On A String is een bijzondere plaat. Begeleid door zowel klassieke strijkers als hypermoderne, elektronische soundscapes brengt Laurie half pratend en half zingend haar teksten, die ze als hoeksteen van haar werk beschouwt. Net als haar geestverwanten Lou Reed en Brian Eno, waar ze op eerdere platen mee samenwerkte, is ze een artiest die weigert zich aan de beperkingen van rock en pop te houden. Voor de gemiddelde popliefhebber heeft haar werk een ietwat elitaire bijsmaak. Voor degenen die ook wel eens een goed boek lezen biedt Laurie Anderson een alternatief voor de oppervlakkigheid van de hitparade.
2002 - Live in New York
Haar beeldende werk wordt gepresenteerd in toonaangevende musea over de hele wereld. In 2003 produceerde het Musée Art Contemporain van Lyon een retrospectief over haar werk, getiteld The Record of the Time: Sound in the Work of Laurie Anderson. Dit retrospectief omvatte installaties, instrumenten, objecten en audio- en videowerk. Daarbij was de viool vaak het uitgangspunt, het instrument dat, volgens haar, het dichtste staat bij de vrouwelijke menselijke stem.
The End of the Moon Laurie Anderson is een onvermoeibaar en uiterst origineel verkenner van nieuwe mogelijkheden op het gebied van kunst, wetenschap en technologie. In 2002 werd zij de eerste ‘artist-in-residence’ bij NASA. Op basis van haar ervaringen daar ontwikkelde zij de ’spoken word performance’ The End of the Moon. The End of the Moon, de tweede in een reeks solowerken, combineert verhalen en nieuwe muziek voor viool en elektronica in een low tech uitvoering. Deze uitvoering is het tweede deel in haar trilogie van solo’s (Happiness is deel 1) en bestaat uit stukken die gebaseerd zijn op persoonlijke belevenissen, geschiedenissen en dromen. Eigenlijk is onze perceptie van tijd het algemene thema. Het krijgt vorm in haar verhalen naar aanleiding van 9/11, de NASA ruimtetraining en het leven in Canal Street, Manhattan. Zij schildert een expansief maar hoogst intiem beeld van de Amerikaanse cultuur.
Meer recent werkte zij voor de World Expo 2005 in Aichi in Japan aan een film en een audio-visuele installatie, alsmede aan een programmaserie voor de Franse radio.
Anderson trouwde op 12 april 2008 met Lou Reed. Zij woont samen met haar man in New York.
Met de heruitgave van ‘Big Science’ in 2007 -een eerste reissue in een serie die heel haar oeuvre bestrijkt- en een gloednieuwe cd ‘Homeland ’ in de pijplijn, staat Laurie Anderson anno 2008 opnieuw volop in de schijnwerpers.
